Tatiana Radier
De actice Tatiana Radier werd op 1 februari 1937 geboren te Rijswijk (Z.H.). Van 1956 tot 1959 bezocht zij de Toneelacademie te Maastricht, waar zij in het laatste jaar haar einddiploma behaalde.
Zij debuteerde in 1959 bij Toneelgroep Theater in Arnhem waar zij rollen speelde onder regie van Rob de Vries en Richard Flink (o.a. in De duivel en God van Sartre en de Kaukasische krijtkring van Brecht).
Van 1961 – 1964 verbleef zij op Curaçoa, waar zij op het toneel en op de tv te zien was en een eigen balletschool had.
Van 1965 – 1974 was zij verbonden aan de Nieuwe Komedie / Arena te Den Haag. Zij speelde daar in diverse regies van Cor Stedelinck (o.a. Dag stoel naast de tafel van Paul van Ostayen, Makabere kermis van Ionesco en Zeven manieren om een rivier over te steken van Lodewijk de Boer.)
De samenwerking met Cor Stedelinck kreeg een vervolg bij het stadstoneel Rotterdam (1874 – 1976) en Theatergroep Splien (1976 – 1982).
Sindsdien heeft ze gewerkt als free-lance actrice (van 1985 – 1992) en als docente drama aan het MDGO in Den Haag. Zij was o.a. te zien in Het leven is kort van Roussin (regie André van den Heuvel), Toquato Tasso van Goethe (Frans Strijards), Het dispuut van Marivaux en Gevaarlijke liefdes van Hampdon (beide onder regie van Ada Brokman). Enkele seizoenen speelde zij in het Haagse Theater Pepijn in de zomerproducties van Jannie Houweling en deed zij mee aan het festival Hollandse Nieuwe van het Amsterdamse Cosmic theater.
Haar frequente poëzie-voordrachten leidden er toe dat zij de organisatie van het Literair Café in de Regentenkamer te Den Haag op zich nam, waar zij maandelijks een literair programma presenteert.
Op tv was zij te zien in series als Medisch Centrum West (Tros) en Onderweg naar morgen (Veronica) en in programma’s zoals Opgelicht (TROS).
Tatiana Radier werkte mee aan diverse films, het laatste aan Ach, meneer met John Kraaykamp (Filmfestival Rotterdam) en Het Woeden der gehele wereld (Nedfilm - 2006), productie Rob Houwer, regie Guido Peters.
Sinds 2007 treedt zij ook op voor de Stichting Het Portret Spreekt, met name in de monoloog Cornelia van Wouw van Michel Meissen in de Haagse Hof van Wouw.